Patron szkoły

patron

WŁADYSŁAW BRONIEWSKI

17 XII 1897 – 10 II 1962

Władysław Broniewski urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku. Był najmłodszym dzieckiem Zofii z Lubowidzkich i Antoniego Broniewskiego. Miał dwie starsze siostry – Zofię i Janinę.

Jego dom rodzinny znajdował się na pięknej płockiej skarpie, gdzie rozprzestrzeniał sę widok na Wisłę i panoramę Płocka. Ojciec Władysława pracował jako kasjer w banku. Niestety, gdy Władek miał 5 lat jego tata zmarł. Wówczas rodziną zaopiekował się dziadek – Antoni Lubowidzki, notariusz płockiego sądu. Opieka jednak trwała bardzo krótko, dziadek zmarł po 3 latach. Odtąd domem opiekowała się matka oraz babcia – Jadwiga Lubowidzka. Zatem Władek wychowywał się wśród samych kobiet, to one uczyły go wrażliwości na poezję, muzykę, na cudzą krzywdę..

W domu rodzinnym poza sztuką, ważna dla rodziny był postawa patriotyczna. Dziadek Jan Bonifacy Broniewski brał udział w powstaniu listopadowym, a dwaj bracia babki Lubowidzkiej, Walerian i Romuald polegli w powstaniu styczniowym. Władysław dorastał w otoczeniu, gdzie wiele mówiło się o przodkach, którzy zginęli w walce, o więźniach , o zesłańcach na Sybir , a dodatkowo słuchał często pieśni patriotycznych które śpiewała jego babcia podczas grania na fortepianie.

Jego wrażliwość patriotyczną pogłębiły lata szkolne, kiedy uczęszczał do Gimnazjum Polskiego w Płocku. To właśnie tam poznał twórczość polskich romantyków, jednakże z poezją spotkał się już w domu rodzinnym

W okresie szkolnym powstały pierwsze próby poetyckie Broniewskiego, publikowane w pisemku „Młodzi idą”.

Wyrazem patriotyzmu Władysława Broniewskiego było uczestnictwo w ruchu niepodległościowym, należał do Organizacji Młodzieży Niepodległościowej i Związku Strzeleckiego. Następstwem zaangażowania w działalność tych organizacji była decyzja o wstąpieniu do Legionów Polskich. Walczył na Wołyniu, a po odmowie przysięgi na wierność Austrii, razem z innymi legionistami, znalazł się w obozie w Szczypiornie. Wówczas fascynowała go postać Józefa Piłsudskiego, gdzie pisał o nim w „Pamiętniku” i w korespondencji z przyjacielem z Legionów.

W 1918 roku poeta zdał egzamin maturalny i zapisał się na studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Lata 1918-1925 były okresem gorączkowego poszukiwania własnej ścieżki życiowej oraz wyboru postawy ideowej.

Przełom lat 1922-1923 był bardzo ważny dla Broniewskiego, to wówczas stworzył pierwsze dojrzałe teksty, które w później zostały opublikowane w „Skamandrze”. W tym czasie poeta coraz bardziej skłaniał się ku radykalnej lewicy. Na uniwersytecie wstąpił do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, gdzie aktywnie uczestniczył. Związał się również z pozostającym pod wpływem KPP Towarzystwem Uniwersytetu Ludowego, a następnie za namową Jana Hemply wszedł do zespołu redakcyjnego „Nowej Kultury”. W jego ówczesnej twórczości widoczny jest więc wyraźnie nurt rewolucyjny („Robotnicy”, „Ostatnia wojna”, „Róża”, „Na śmierć rewolucjonisty”, „Pionierom”).

W roku 1925 (w którym ukazał się jego debiut poetycki tomik „Wiatraki”) Broniewski zdobywa ważne miejsce w polskiej poezji. „Wiatraki” oraz tomiki: „Dymy nad miastem” (1926) i „Troski i pieni” (1932) stały się wydarzeniami literackimi. Podobną rolę mógłby odegrać posiadający wybitne walory ideowo-artystyczne poemat „Komuna Paryska” (1921), gdyby nie konfiskata gotowego już nakładu. Powstające w tym czasie wiersze są swoistym dokumentem ewolucji poetyckiej poety.

Broniewskiemu nie były obce niepokoje egzystencjalne, nastroje pesymistyczne i depresyjne, które uporczywie powracają w różnych okresach twórczości. Stany te szczególnie mocno ujawniły się w latach trzydziestych, w wierszach, które wypełniły tomik pod znamiennym tytułem „Krzyk ostateczny” (1938). Powodów takiej poetyckiej reakcji należy szukać zarówno w biografii poety, jak i w sytuacji ogólnej. W 1931 roku Broniewski, wraz z całą redakcją komunistycznego „Miesięcznika Literackiego”, został uwięziony. Prowokacja, której ofiarami padli towarzysze poety, mocno zaważy na jego postawie, lecz mimo to pozostanie on wierny socjalistycznemu światopoglądowi. W kraju dotkliwie odczuwano skutki światowego kryzysu, zaostrzały się konflikty społeczne. Niepokój budziła także sytuacja międzynarodowa po hitlerowskim przewrocie w Niemczech, faszyzm stał się niebezpieczną siłą.

Okres wojenny był niezwykle ważnym fragmentem biografii twórczej Broniewskiego i równocześnie najbardziej tragicznym fragmentem życiorysu. Utwory zebrane w tomikach „Bagnet na broń” (1943) oraz „Drzewo rozpaczające” (1945) stanowią literacki dokument losu poety. Znaczna część wierszy powstałych w tym czasie jest poetyckim „Dziennikiem” odtwarzającym szlak żołnierskiej tułaczki. Droga wiedzie przez tereny ówczesnego Związku Radzieckiego, Iran, Syrię i Palestynę. Przymusowa bezczynność poety, który nie mógł bezpośrednio uczestniczyć w walce, powodowała, że szukał uzasadnień dla swej roli jako twórcy, którego poezja posiada cechę posłannictwa.

W powojenną rzeczywistość poeta wkroczył już jako dojrzały człowiek, autor ośmiu tomików wierszy. W jego twórczości miejsce dawnych motywów walki (żołnierskiej i społecznej) zajął motyw pracy, jednakże ta tematyka dominuje jedynie we wczesnych wierszach z tego okresu. Tragedie osobiste, śmierć żony, a później córki Anki zmieniają problematykę utworów Broniewskiego.
Dorobek ostatnich siedemnastu lat życia poety był stosunkowo nieduży. Obok różnych tekstów zamieszczanych w czasopismach ogłosił trzy krótkie poematy: „Opowieść o życiu i śmierci Karola Waltera-Świerczewskiego, robotnika i generała” (1949 ), „Słowo o Stalinie” (1949) oraz „Mazowsze” (1952), fragmenty poematu „Wisła” ( którego nie dokończył ), tom „Nadzieja” ( 1951 ), cykl kilkunastu liryków w zbiorku „Anka” ( 1956 ). Spod jego pióra wyszły również wydane w 1951 roku „Wiersze dla małych dzieci”. Zajmował się ponadto twórczością przekładową.

Znaczną część powojennego dorobku zgromadził Broniewski w tomie „Nadzieja”. Podobnie jak w zbiorach przedwojennych odrębną grupę stanowią wiersze polityczno-społeczne, natomiast poemat „Mazowsze” był granicą utworów o intymnym i osobistym charakterze. W jego obrębie rodzaj cyklu stanowią wiersze poświęcone zmarłej żonie Marii.

Ostatni tomik Broniewskiego, w którym poeta zawarł cykl wierszy poświęconych tragicznie zmarłej córce ( „Anka” ), ukazał się w 1956 roku. Był wydarzeniem literackim i swoistą kontynuacją utworów napisanych po śmierci żony.

Władysław Broniewski zmarł w Warszawie 10 lutego 1962 roku.

  • Dziennik elektronicznySprawdź swoje oceny Nasi AbsolwenciNasi byli uczniowie WydarzeniaZobacz co będzie w szkole... RekrutacjaDołącz do nas! GaleriaZdjęcia z życia szkoły... Nasz profil na FacebookuLubię To! Kalendarz SzkolnyZobacz plan na cały rok... Nasze sukcesyZobacz osiągnięcia naszych uczniów... Tenis stołowyNasi sportowcy... Zajęcia pozalekcyjne...Dla każdego coś dobrego... Nasze ProjektyZobacz projekty realizowane w naszej szkole... Plan LekcjiAktualny plan zajęć... Młodzieżowa Drużyna PożarniczaMDP

     

© 2015 Zespół Szkolno-Przedszkolny w Dobrzyniewie Dużym.
Projekt i realizacja: whitehill.eu

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt wg ustawień przeglądarki. Zamknij